Ρωσία καί Οὐκρανία ἀπό ἱστορικῆς καί θεολογικῆς πλευρᾶς

Μητροπολίτου Ναυπάκτου καί Ἁγίου Βλασίου Ἱεροθέου

 Σέ ἕνα προηγούμενο κείμενό μου μέ τίτλο «Τό ἱστορικό καί ἐθνολογικό μόρφωμα τῆς Οὐκρανίας», ἀναφέρθηκα στό ὅτι ὁ γεωγραφικός χῶρος τῆς σημερινῆς Οὐκρανίας κατοικεῖτο στό παρελθόν ἀπό Σλάβους-Σκανδιναβούς-Ρώσους-Λευκορώσους καί ἦταν ἕνας πολυεθνικός πληθυσμός, στόν ὁποῖο ὑπερεῖχε τό σλαβικό στοιχεῖο. Κατά καιρούς διεκδικεῖτο ἀπό τούς Μογγόλους-Τατάρους, τούς Λιθουανoύς, τούς Πολωνούς, τούς Κοζάκους καί τούς Ρώσους. Ἡ Οὐκρανία ἦταν ἕνας χῶρος διαρκῶν πολέμων καί διεκδικήσεων. Μετά τήν κατάρρευση τῶν Κοζάκων τόν 17ο αἰώνα ἡ Οὐκρανία χωρίσθηκε μεταξύ τῆς Ρωσίας καί τῆς Πολωνίας-Λιθουανίας.

1. Οἱ σχέσεις Πολωνῶν, Οὐκρανῶν καί Ρώσων

Ἡ Οὐκρανία τόν 17ο καί 18ο αἰώνα, προσαρτίσθηκε στήν Ρωσική Αὐτοκρατορία, ἡ ὁποία ἐπιδίωξε μέ διαφόρους τρόπους νά ἐκρωσίση τήν οὐκρανική ταυτότητα καί αὐτό συνεχίσθηκε καί μετά τήν πτώση τῶν Τσάρων, στήν Κομμουνιστική Ρωσία.

Οἱ Οὐκρανοί σέ ὅλες τίς περιπτώσεις ἤθελαν τήν ἐλευθερία τους γιατί τό Οὐκρανικό Ἔθνος εἶναι «ἕνα ἐναλλακτικό ἔθνος ἀπό τήν Ρωσία, καί κατά καιρούς τόσο οἱ Πολωνοί ὅσο καί οἱ Ρῶσοι ἐπεδίωκαν νά ὑπονομεύσουν ἤ νά ἀρνηθοῦν τήν ὕπαρξη τοῦ οὐκρανικοῦ ἔθνους».

Τίς θέσεις αὐτές τίς στήριξα στό βιβλίο τῆς Γιάννας Κατσόβσκα-Μαλιγγούδη μέ τίτλο «Ἡ αὐτοκρατορική Ρωσία (1613-1917) καί στό βιβλίο τῆς Anne Applebaun μέ τίτλο «κόκκινος λιμός».

Πρόφατα, ὅμως, διάβασα καί ἕνα ἄλλο βιβλίο τῆς Γιάννας Κατσόβσκα-Μαλιγκούδη μέ τίτλο «Ἡ Μεσαιωνική Ρωσία», στό ὁποῖο ἐκθέτονται πολλά ἐνδιαφέροντα στοιχεῖα γιά τίς «πρῶτες ἐπαφές τῶν Ἀνατολικῶν Σλάβων μέ τούς Σκανδιναβούς», γιά τήν «παρουσία καί τήν δράση τού σκανδιναβικοῦ στοιχείου στήν Ρωσία», «τίς ἐσωτερικές διεργασίες μέσα στήν σλαβική κοινωνία», γιά τόν «ἐκσλαβισμό» τῶν Σκανδιναβῶν, γιά τίς ἐμπορικές σχέσεις «μεταξύ Ρώσων καί Βυζαντινῶν», γιά τόν «ἐκχριστιανισμό» τῶν Ρώσων, τόν «θρησκευτικό συγκρητισμό» πού ἀκολούθησε τόν «ἐπίσημο ἐκχριστιανισμό», γιά τήν Ρωσία κατά τήν Μογγολική κυριαρχία, γιά τό ἑνιαῖο Κράτος τῆς Μόσχας, γιά τήν θεωρία «Μόσχα Τρίτη Ρώμη», γιά τήν Ρωσική Ἐκκλησία πού διακρίνεται ἀπό τρεῖς περιόδους, πρῶτον ἀπό τόν ἐκχριστιανισμό τῆς Ρωσίας μέχρι τήν μογγολική κατάκτηση (988-1240), δεύτερον ἀπό τήν μογγολική κτάκτηση μέχρι τήν δημιουργία τοῦ αὐτοκεφάλου (1240-1448) καί τρίτον ἀπό τήν δημιουργία τῆς αὐτοκέφαλης Ἐκκλησίας μέχρι τήν ἵδρυση τοῦ Ρωσικοῦ Πατριαρχείου (1448-1589).

Μέσα σέ αὐτήν τήν ἱστορία συμπεριλαμβάνεται καί τό Κίεβο, δηλαδή ἡ διάλυση τοῦ Κιεβικοῦ Κράτους, ἡ καταστροφή τοῦ Κιέβου ἀπό τούς Μογγόλους, ἡ μεταφορά τῆς ἕδρας τοῦ Κιέβου σέ πόλεις τῆς Βορειοανατολικπης Ρωσίας, ἡ «μεταφορά τῆς Μητροπολιτικῆς ἕδρας ἀπό τό Κίεβο στήν Β Α Ρωσία καί ἡ ταύτιση τῶν μητροπολιτῶν μέ τά πολιτικά συμφέροντα τοῦ μοσχοβίτικου οἴκου». Αὐτά «προκάλεσαν τήν ἐχθρότητα ὄχι μόνον τῶν ὑπολοίπων ρώσων ἡγεμόνων, ἀλλά καί τῆς Λιθουανίας καί ἀργότερα τῆς Πολωνίας, οἱ ὁποῖες εἶχαν ὑπό τόν ἔλεγχό τους τά δυτικά καί νοτιοδυτικά τμήματα τῆς Ρωσίας», μέ ἀποτέλεσμα τήν «ἐμφάνιση ἔντονων τάσεων γιά τήν ἵδρυση νέων, ξεχωριστῶν μητροπόλεων στά ἐδάφη αὐτά».

Φαίνεται, λοιπόν, ὅτι οἱ σχέσεις μεταξύ Πολωνῶν-Λιθουανῶν μέ τούς Οὐκρανούς καί τούς Ρώσους διακυμαίνονταν ὄχι μόνον ἀπό πολιτικῆς πλευρᾶς, ἀλλά καί ἀπό ἐκκλησιαστικῆς πλευρᾶς. Καί αὐτό, ὅπως εἶναι φυσικό, ἐπηρέασε τίς συγκρούσεις μεταξύ Ρωμαιοκαθολικῶν καί Ὀρθοδόξων, ἀλλά καί τίς συγκρούσεις μεταξύ τῆς ὀρθόδοξης θεολογίας και τῆς δυτικῆς θεολογίας, μέ ὅλες τίς συνέπειες καί προεκτάσεις.

2. Ὁ π. Γεώργιος Φλωρόφσκυ γιά τήν ρωσική θεολογία

Ὁ π. Γεώργιος Φλωρόφσκυ, ὡς Οὐκρανός, γεννημένος στήν Ὀδησσό, μελέτησε, μεταξύ τῶν ἄλλων, ἰδιαίτερα τό θέμα τῆς Ρωσικῆς θεολογίας καί μάλιστα «τίς δυτικές ἐπιδράσεις στή ρωσική θεολογία». Χαρακτηριστικά ἀναφέρει τήν γνώμη τοῦ Μητροπολίτου Ἀντωνίου Khrapovitskii (+1936), ὅτι «ἡ ὅλη ἀνάπτυξη τῆς ρωσικῆς θεολογίας ἀπό τοῦ δεκάτου ἑβδόμου αἰῶνος, ὅπως αὐτή διδασκόταν στά σχολεῖα, δέν ἦταν παρά ἕνα ἐπικίνδυνο δάνειο ἀπό ἑτερόδοξες δυτικές πηγές».

Μάλιστα, γράφει ὅτι «οἱ ἀρχαῖοι "Ρώς" ποτέ δέν εἶχαν πλήρως ἀποκοπῆ ἀπό τή Δύση. Κι αὐτή ἡ σχέση μέ τή Δύση ἐπιβεβαιώνεται ὄχι μόνο στήν πολιτική ἤ οἰκονομική σφαῖρα, ἀλλ’ ἐπίσης καί στή σφαῖρα τῆς πνευματικῆς ἀναπτύξεως, ἀκόμα καί στή σφαῖρα τῆς θρησκευτικῆς κουλτούρας». Βεβαίως, οἱ Ρῶσοι ἐκχριστιανίσθηκαν ἀπό τήν Κωνσταντινούπολη, ἀλλά ἤδη ἀπό τόν δέκατο ἕκτο αἰώνα παρατηρεῖται «μιά ἐξασθένηση τῆς βυζαντινῆς ἐπιδράσεως», «μιά κρίση τοῦ ρωσσικοῦ βυζαντινισμοῦ».

Οἱ δυτικές ἐπιδράσεις φαίνονται καί στίς ἐκκλησιαστικές τέχνες. «Ἡ ρωσική εἰκονογραφία τοῦ δεκάτου πέμπτου καί δεκάτου ἕκτου αἰῶνος ἐπηρεάσθηκε ἐπίσης ἀπό δυτικά πρότυπα καί θέματα». «Οἱ καθεδρικοί ναοί τοῦ Κρεμλίνου κτίσθηκαν ἤ ξανακτίσθηκαν ἐκείνη τήν ἐποχή ἀπό ἰταλούς τεχνίτες».

Βεβαίως, ἐκείνη τήν ἐποχή καί οἱ Ὀρθόδοξοι Ἕλληνες εἶχαν δεχθῆ ἐπιδράσεις στήν θεολογία ἀπό τήν δύση, τόν Ρωμαιοκαθολικισμό καί τόν Προτεσταντισμό καί ἕναν «κεκαλυμένο Λατινισμό».

Ὁ π. Γεώργιος Φλωρόφσκυ μελετώντας τίς δυτικές ἐπιδράσεις στήν Ὀρθόδοξη ρωσική θεολογία κάνει λόγο γιά τήν «ρωμαιοκαθολική ψευδομόρφωση», ἀφοῦ «ὁ σχολαστικισμός ἀπέκρυψε τούς Πατέρας ἀπό τούς Ρώσσους καί τούς ἀπομάκρυνε ἀπό τήν μελέτη τῶν ἔργων τους».

Τήν περίοδο τοῦ Μεγάλου Πέτρου ὑφίστατο ἀκόμη ἡ διάκριση μεταξύ «Μεγάλης Ρωσίας» καί τούς «μικρούς Ρώσους» (Οὐκρανία) μέ ἕδρα τό Κίεβο, τό ὁποῖο εἶχε δεχθῆ θεολογικές λατινικές-ρωμαιοκαθολικές ἐπιδράσεις ἀπό τήν Πολωνία. Ὅλη αὐτή ἡ λατινική-ρωμαιοκαθολική ἐπίδραση στήν θεολογία ἔγινε μέσα ἀπό τίς ἐκκλησιαστικές Θεολογικές Σχολές ἀπό τίς ὁποῖες ἀποφοιτοῦσαν οἱ θεολόγοι καί γίνονταν Κληρικοί καί Μητροπολῖτες καί μετέφεραν αὐτό τό πνεῦμα στό ὀρθόδοξο πλήρωμα, Κληρικούς καί λαϊκούς, καί μέ τίς σχετικές ἀντιδράσεις.

Θά παραθέσω ἕνα χαρακτηριστικό ἀπόσπασμα ἀπό κείμενο τοῦ π. Γεωργίου Φλωρόφσκυ ὁ ὁποῖος ἐρεύνησε ἐπισταμένως αὐτές τίς «δυτικές ἐπιδράσεις στή ρωσική θεολογία» καί «τούς δρόμους τῆς ρωσικῆς θεολογίας». Γράφει:

«Ἐπί Μεγάλου Πέτρου οἱ μεγάλες θεολογικές σχολές ἤ τά σεμινάρια ἱδρύθηκαν ἐπίσης καθ’ ὅλη τή Μεγάλη Ρωσσία ἀκριβῶς σύμφωνα μέ τό πρότυπο τοῦ νότου, τό πρότυπο τοῦ Κιέβου. Αὐτές οἱ σχολές ἦταν ἐξ ὁλοκλήρου λατινικές καί οἱ διδάσκοντες γιά πολύ καιρό ἐστρατολογοῦντο ἀπό τά "Ἰνστιτοῦτα" τῆς νοτιοδυτικῆς Ρωσσίας. Ἀκόμα καί ἡ Σλαβο-Ἑλληνο-Λατινική Ἀκαδημία στή Μόσχα χρησιμοποίησε ὡς πρότυπο καί ὑπόδειγμά της τό Κίεβο. Αὐτή, ὅμως, ἡ μεταρρύθμιση τοῦ Μεγάλου Πέτρου σήμαινε καί μιά "οὐκρανοποίηση" στήν ἱστορία τῶν ἐκκλησιαστικῶν σχολῶν. Ὑπῆρχε, τρόπον τινά, μιά μετανάστευση τῶν νοτίων Ρώσσων πρός βορρᾶν, ὅπου ἐθεωροῦντο σάν ξένοι γιά δυό λόγους: τά σχολεῖα τους ἦσαν "λατινικά" καί οἱ ἴδιοι ἦσαν "ξένοι"».

Στήν συνέχεια ὁ π. Γεώργιος Φλωρόφσκυ παραθέτει ἕνα μεγάλο ἀπόσπασμα τοῦ Znamenskii, στό ὁποῖο γίνεται λόγος ὅτι αὐτοί οἱ δάσκαλοι πήγαιναν στήν «Μεγάλη Ρωσσία», ἀπό «τήν Μικρή Ρωσσία» καί ἐθεωροῦντο ἀπό τούς σπουδαστές ὡς «ξένοι σέ μιά ξένη χώρα», ἀφοῦ ἡ Μικρά Ρωσία «εἶχε τά δικά της ἰδιαίτερα ἔθιμα καί τίς δικές της ἀντιλήψεις καί μιά ξενική ἀκαδημαϊκή μόρφωση. Τή γλώσσα της ἦταν δύσκολο νά τήν καταλάβουν οἱ Ρῶσσοι τῆς Μεγάλης Ρωσσίας καί ἠχοῦσε παράξενα στά αὐτιά τους».

Ἀκόμη, καί αὐτοί οἱ δάσκαλοι «δέν κατέβαλαν ποτέ καμμιά προσπάθεια νά προσαρμοσθοῦν μέ τούς μαθητές τους ἤ μέ τήν χώρα στήν ὁποία εἶχαν προσκληθῆ. Μᾶλλον περιφρονοῦσαν ὁλοφάνερα τούς Ρώσσους τῆς Μεγάλης Ρωσσίας, τούς θεωροῦσαν ἄγριους καί τούς ἐχλέβαζαν. Εὕρισκαν ἐσφαλμένο ὁ,τιδήποτε δέν ἦταν ὅμοιο μέ τίς δικές τους συνήθειες τῆς "Μικρᾶς Ρωσσίας". Προέβαλλαν τόν δικό τους τρόπο ζωῆς, ἐπιβάλλοντάς τον πάνω σ’ ὅλους σάν τόν σωστό τρόπο ζωῆς. Τότε ἦταν μιά ἐποχή πού μόνο "Μικροί Ρῶσσοι" (Οὐκρανοί) μποροῦσαν νά χειροτονηθοῦν ὡς ἐπίσκοποι ἤ ἀρχιμανδρίτες, γιατί ἡ κυβέρνηση ὑποπτευόταν τούς Μεγάλους Ρώσσους, ὑποθέτοντας ὅτι αὐτοί συμπαθοῦσαν τά ἔθιμα πού ὑπῆρχαν πρίν ἀπό τήν ἐποχή τοῦ Μ. Πέτρου».

Ἐπίσης,γράφεται ὅτι ὁ λαός δέχθηκε μέ δισταγμό καί δυσπιστία αὐτές τίς σχολές, ἀλλά καί «οἱ ἴδιοι ἀκόμα οἱ μαθητές συχνά δραπέτευαν».

Ὁ π. Γεώργιος Φλωρόφσκυ παρατηρεῖ ὅτι οἱ γονεῖς καί τά παιδιά ἐκλάμβαναν αὐτές τίς σχολές ὡς «καταραμένες σχολές βασανισμοῦ», στίς ὁποῖες μποροῦσε νά χάση κανείς «ἄν ὄχι τήν πίστη του, τουλάχιστον τήν ἐθνικότητά του». Στήν Ἐκκλησία ὁ σπουδαστής προσευχόταν «στήν μητρική σλαβική γλώσσα» του, ἐνῶ στίς σχολές ἄκουγε τίς «ἁγιογραφικές λέξεις» στήν «διεθνῆ λατινική γλώσσα» καί «σκεφτόταν στά λατινικά», ὁπότε ἐπικρατοῦσε ἕνας διχασμός. Ἔτσι, ἐγκαταστάθηκε στήν «Μεγάλη Ρωσσία», προερχόμενη ἀπό τήν «Μικρή Ρωσσία», μιά δυτική θεολογία, μιά «σχολή θεολογίας», ἡ ὁποία «δέν εἶχε ρίζες στή ζωή». Κτίστηκε ἕνα «ὑπεροικοδόμημα» «πάνω στό κενό». Δέν εἶχε «φυσικά θεμέλια», ἀλλά «στηριζόταν μόνο σέ ὑποστηρίγματα». Αὐτό σημαίνει ὅτι τόν δέκατο ὄγδοο αἰώνα δυτικοποιήθηκε ἠ θεολογία στήν Ρωσία καί ἦταν μιά «θεολογία μέ δεκανίκια».

Βεβαίως, στήν συνέχεια ὁ π. Γεώργιος Φλωρόφσκυ γράφει ὅτι ἀκολούθησε ἡ ἐπίδραση στή ρωσική θεολογία τοῦ «προτεσταντικοῦ σχολαστικισμοῦ», ὁπότε «στά περισσότερα θεολογικά σεμινάρια καί τίς περισσότερες ἀκαδημίες ἡ διδασκαλία τό δεύτερο ἥμισυ τοῦ δεκάτου ὀγδόου αἰῶνος βασιζόταν στά δυτικά προτεσταντικά ἐγχειρίδια». Παρά ταῦτα «ἡ θεολογική διδασκαλία στίς σχολές παρέμεινε ἀκόμα λατινική στόν χαρακτήρα καί ὅταν ὁ "ρωμαιοκαθολικός" προσανατολισμός ἀντικαταστάθηκε ἀπό τόν προσανατολισμό πρός τήν Μεταρ-ρύθμιση ἤ πιό σωστά, ἀπό τήν ἐπίδραση τοῦ πρώτου προτεσταντικοῦ σχολαστικισμοῦ».

Ἀργότερα αὐτή «ἡ "λατινική αἰχμαλωσία" θά μποροῦσε εὔκολα νά ἀντικατασταθῆ ἀπό μιά γερμανική ἤ ἀγγλική "αἰχμαλωσία", μόνο στή θέση τοῦ σχολαστικισμοῦ ἐμφανίσθηκε ὁ κίνδυνος τοῦ ἀορίστου μυστικισμοῦ καί τῆς γερμανικῆς θεοσοφίας».

Ἔτσι, μιλώντας γιά ρωσική θεολογία κάνει λόγο γιά μιά «δημιουργική σύγχυση», γιά μιά «περιπλανώμενη θεολογία», γιά τήν «θεολογική ψευδομόρφωση», «ὅταν ἡ φυσική γλῶσσα χάνεται καί ἡ θεολογία γίνεται ξένη καί ἀλλόκοτη» (σελ. 208), εἶναι «μιά θεολογία μέ δεκανίκια».

3. Ὁ Οὐκρανός μοναχός ἅγιος Παΐσιος Βελιτσκόφσκυ

Κάνοντας λόγο γιά τήν «θεολογική ψευδομόρφωση» στήν «Μικρά Ρωσία» (Οὐκρανία) καί τήν «Μεγάλη Ρωσία» ἀπό δυτικές θεολογικές ἐπιδράσεις καί ἐπιρροές πρέπει νά γίνη ἀναφορά στόν ὅσιο Παΐσιο Βελιτσκόφσκυ (1722-1794), σύμφωνα μέ τά κείμενα πού δημοσίευσε ὁ Καθηγητής Ἀντώνιος-Αἰμίλιος Ταχιάος, ὁ ὁποῖος ἀσχολήθηκε ἰδιαίτερα καί μέ τήν περίπτωσή του.

Ὁ ἅγιος Παΐσιος Βελιτσκόφσκυ (1722-1794), σύμφωνα μέ τήν αὐτοβιογραφία του, γεννήθηκε καί ἀνατράφηκε «στήν πανένδοξη πόλη τῆς Μικρᾶς Ρωσίας, τήν Πολτάβα» καί ὁ προπάππος του ἀπό τόν πατέρα του ἦταν «πλούσιος Κοζάκος». Ὅταν μεγάλωσε σπούδασε «στήν Ἀκαδημία τοῦ Κιέβου», γιά νά λάβη «τήν θύραθεν παιδεία».

Στό Κίεβο διέκρινε τήν διαφορά μεταξύ τῶν θεολογικῶν μαθημάτων στήν Ἀκαδημία τῆς πόλεως καί τοῦ μοναχισμοῦ πού ζοῦσαν οἱ μοναχοί στήν Λαύρα τοῦ Κιέβου καί σέ ἄλλες μοναστικές Κοινότητες.

Τά μαθήματα στήν Ἀκαδημία τοῦ Κιέβου ἦταν ἐπηρεασμένα ἀπό τήν σχολαστική θεολογία καί ἐπίσης βασίζονταν σέ θέσεις προτεσταντῶν θεολόγων, ὅπως φαίνεται στόν Σίλβεστρο Κουλιαμπκά πού ἦταν διευθυντής τῆς Σχολῆς, Ἀρχιμανδρίτης τῆς Μονῆς τῆς Ἀδελφότητος τῆς Ἐπιφανείας καί ἀργότερα καί Μητροπολίτης Πετρουπόλεως.

Ὁ ἴδιος ὁ π. Παΐσιος Βελιτσκόφσκυ στήν αὐτοβιογραφία του παρουσιάζει τήν συνειδησιακή του σύγκρουση μεταξύ τοῦ πόθου του γιά τήν ἡσυχαστική του ζωή καί τήν παρακολούθηση τῶν μαθημάτων στήν Ἀκαδημία τοῦ Κιέβου. Γράφει:

«Ἀπό τή θύραθεν παιδεία δέν ἀποκομίζω γιά τήν ψυχή μου καμία ὠφέλεια, διότι, ἀκούοντας σ’ αὐτήν τακτικά νά μνημονεύονται ἑλληνικοί θεοί, καί θεές, καί μῦθοι ποιητικοί, μίσησα ἀπό τό βάθος τῆς ψυχῆς μου αὐτή τήν παιδεία. Διότι, ἔστω καί στή θύραθεν παιδεία, ἄν οἱ διδάσκαλοι χρησιμοποιοῦσαν τούς λόγους τῶν θεοφόρων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας, αὐτῶν πού διδάχτηκαν τήν πνευματική γνώση ἀπό τό πανάγιο Πνεῦμα, τότε οἱ μαθητές θά ἀξιώνονταν νά ὠφεληθοῦν διπλά, καί ἀπό τήν πνευματική γνώση καί ἀπό τήν θύραθεν παιδεία. Ἀλλά, ὅπως εἶναι γραμμένο στό Πνευματικό Ἀλφάβητο, σήμερα διδάσκονται τή γνώση ὄχι ἀπό τό Ἅγιο Πνεῦμα, παρά ἀπό τόν Ἀριστοτέλη, τόν Κικέρωνα, τόν Πλάτωνα καί τούς λοιπούς ἐθνικούς φιλοσόφους καί γι’ αὐτό τυφλώθηκαν ἀπό τό ψέμα καί πλανήθηκαν ἀπό τόν σωστό δρόμο, τόσο στή γνώση ὅσο καί στούς λόγους∙ μόνο νά ρητορεύουν μαθαίνουν, καί μέσα στήν ψυχή ὑπάρχει καταχνιά καί σκοτάδι, ὅλη μάλιστα ἡ σοφία τους ὑπάρχει στή γλώσσα. Ἔτσι, σύμφωνα μ’ αὐτή τή μαρτυρία, μή νιώθοντας μέσα μου καμία ὠφέλεια ἀπό τέτεοια μόρφωση, ἔχοντας μάλιστα καί τόν φόβο μήπως, ὅπως συνέβη σέ πολλούς, ὑποπέσω καί σέ διαστροφή τοῦ μυαλοῦ μου, ἀποφάσισα νά τήν ἐγκαταλείψω».

Ὁ Ἀντώνιος-Αἰμίλιος Ταχιάος σημειώνει ὅτι ἡ Ἀκαδημία τοῦ Κιέβου ἱδρύθηκε τό 1632 ἀπό τόν Μητροπολίτη Κιέβου Πέτρο Μογίλα (1633-1647), ὁ ὁποῖος ἐκείνη τήν ἐποχή «ἐνεργοῦσε ὡς ἀρχιμαδρίτης τοῦ Κιέβου». Αὐτός ἀναδιοργάνωσε μία προγενέστερα ὑπάρχουσα σχολή, ἡ ὁποία εἶχε δημιουργηθεῖ ἀπό τήν Ἀδελφότητα τοῦ Κιέβου καί τό Καταστατικό της εἶχε ἐπικυρωθεῖ ἀπό τόν Πατριάρχη Ἱεροσολύμων Θεοφάνη τόν Μάρτιο τοῦ 1620. Ὁ Μογίλας ἀνέβασε πολύ τό ἐπίπεδο τῆς σχολῆς, ἀλλά τῆς ἔδωσε περισσότερο δυτικόστροφη κατεύ-θυνση, προσπαθώντας νά ἀνταγωνιστεῖ τή μόρφωση Πολωνῶν Καθολικῶν καί τῶν Οὐκρανῶν Οὐνιτῶν».

Ὁ ἅγιος Παΐσιος Βελιτσκόφσκυ μετά τήν ἀποχώρησή του ἀπό τήν Ἀκαδημία τοῦ Κιέβου περιῆλθε πολλές μοναστικές κοινότητες βορείως τοῦ Κιέβου, πέρασε τά σύνορα, προφανῶς ἀπό τό τμῆμα τῆς Οὐκρανίας, πού βρισκόταν ἑνωμένο μέ τήν Ρωσία, πῆγε στό τμῆμα τῆς Οὐκρανίας πού ἦταν κάτω ἀπό τήν πολωνο-λιθουανική κατοχή, πού δέν τό ὀνόμαζε Οὐκρανία, γι’ αὐτό ὕστερα ἐπανῆλθε στήν Οὐκρανία.

Ὅταν βρισκόταν στό τμῆμα πού ἦταν κάτω ἀπό πολωνολιθουανική κατοχή, γράφει: «Ἐγώ δέ ὄντας ἀπό τή φύση μου δειλός δέν τολμοῦσα μόνος μου νά πάω πουθενά, κυρίως ἀπό τόν φόβο τῶν ἐχθρῶν τῆς ἁγίας πίστης, διότι ἡ χώρα ἐκείνη κυβερνᾶτο ἀπό αὐτούς».

Σέ μοναστήρια τῆς περιοχῆς αἰσθάνθηκε τόν διωγμό ἀπό τόν ἡγεμόνα τῆς Χώρας, Βασιλέα τῆς Πολωνίας Αὔγουστο Γ΄ ἀρχιδούκα τῆς Σαξωνίας, ὁ ὁποῖος δίωκε τούς Ὀρθοδόξους μοναχούς καί ἤθελε νά τούς στρέψη «πρός τή δική του κακοδοξία». Γι’ αὐτό γράφει ὁ ἅγιος Παΐσιος:

«Ὅταν εἶδα καί ἐγώ τέτοιο διωγμό ἀπό τούς κακοδόξους ἐναντίον τῆς ὀρθόδοξης πίστης, ἔλαβα ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ τήν ἀπόφαση ποτέ πιά νά μήν ζήσω σέ χῶρες ὅπου συμβαίνουν διωγμοί ἀπό τούς κακοδόξους κατά τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Θεοῦ καί τῆς ὀρθόδοξης πίστης. Ἡ ἐπιθυμία μου ἦταν νά ἔρθω στήν ὀρθόδοξη καί θεοφύλακτη χώρα τῆς Μολδαβίας, ἀλλά ἀπό τή μιά μεριά λόγω τοῦ φόβου τῶν ἐχθρῶν τῆς ἁγίας πίστης, καί ἀπό τήν ἄλλη ἐπειδή δέν ἕβρισκα ἄνθρωπο πού θά μποροῦσε νά μέ ὁδηγήσει ἐκεῖ, μοῦ ἀποκόπηκε αὐτή ἡ ἐπιθυμία. Παρακάλεσα τόν Κύριο, μέ ὅποιον τρόπο αὐτός γνωρίζει, νά μέ ὁδηγήσει στόν δρόμο Του».

Ἔτσι, ἐπέστρεψε «στή θεόσωστη πόλη τοῦ Κιέβου» καί ἐγκαταβίωσε «στή ἁγία Σπηλαιώτικη Λαύρα». Ἔπειτα, ἀπό ἕνα χρονικό διάστημα πῆρε τόν δρόμο πρός τήν Μολδαβία καί μετά ἔφθασε στό Ἅγιον Ὄρος, ἀναζητώντας ἡσυχία καί προσευχή, ὅπου ἔπειτα ἀπό τήν ἐρημική ζωή ἵδρυσε τήν σκήτη τοῦ Προφήτου Ἠλία, ἔμαθε τήν ἑλληνική γλώσσα, διάβαζε πατερικά κείμενα, ἀσχολήθηκε ἰδιαίτερα μέ τήν νοερά προσευχή, ἀνεκάλυψε κείμενα τῆς φιλοκαλίας πού ἄρχισε νά μεταφράζη στήν σλαβονική γλώσσα.

Μετά ἀπό χρόνια ἀναχώρησε ἀπό τό Ἅγιον Ὄρος γιά τήν Μολδαβία, ὅπου ἐγκαταστάθηκε στήν Μονή Ντραγκομίρνα, ἔπειτα στήν Μονή Σέκου καί τήν Μονή Νεάμτς.

Μέσα σέ μεγάλες δυσκολίες, μεταξύ διαφόρων πολεμικῶν συγκρούσεων ὁ ἅγιος Παΐσιος Βελιτσκόφσκυ μετέδωσε τόν γνήσιο ὀρθόδοξο ἡσυχαστικό μοναχισμό, καί ἀνέτρεψε ἐν πολλοῖς τόν λατινικό ρωμαιοκαθολικό σχολαστικισμό καί τόν ἀντίστοιχο προτεσταντικό σχολαστικισμό, ὅπως καί τόν γερμανικό ἰδεαλισμό.

Τό συμπέρασμα εἶναι ὅτι ἡ χώρα τῆς «Μικρᾶς Ρωσίας», δηλαδή τῆς Οὐκρανίας, ὑπῆρξε χῶρος διεκδικήσεως πολλῶν καί διαφόρων λαῶν καί αὐτό ἐπηρέασε καί τίς ἐκκλησιαστικές καί θεολογικές παραδόσεις τῆς περιοχῆς καί τῶν κατοίκων τους. Φαίνεται, λοιπόν, ὅτι ἡ Οὐκρανική Ἐθνότητα ἔχει σημαντικές διαφορές ἀπό τήν Ρωσική Ἐθνότητα, πού δέν εἶναι εὔκολο νά ἑρμηνευθῆ ἄν δέν ἀνακύψη κανείς μέ σοβαρότητα στίς ἱστορικές καί θεολογικές πηγές.

Άρτεμις Αστεριάδη: «Εμφανίστηκε στο χέρι μου μια Παναγία»

Εδώ και 2.5 μήνες η Άρτεμις Αστεριάδη κρατά στην αγκαλιά της τον νεογέννητο γιο της. Τα δύσκολα πέρασαν για το μοντέλο, αφού ο μπέμπης της ήρθε και ολοκλήρωσε την ευτυχία της με τον σύντροφό της, Θαλή.

Κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης η γλυκιά μαμά πέρασε δύσκολα μιας και είχε μια αποκόλληση και έτσι ο γιατρός της τής συνέστησε να παραμείνει στο κρεβάτι μέχρι την ημέρα της γέννας.

Η ίδια μίλησε για τις δύσκολες στιγμές στην εκπομπή Happy Day και την Όλγα Λαφαζάνη, αλλά και το θαύμα που βίωσε.

«Εμφανίστηκε στο χέρι μου μια Παναγία»

«Μετά το πρώτο τρίμηνο της εγκυμοσύνης άρχισαν τα προβλήματα. Στα καλά καθούμενα έπαθα μια πολύ μεγάλη αποκόλληση. Καθόμουν στον καναπέ και ξαφνικά με πιάνει αιμορραγία. Έκλαιγα και έλεγα στον άνδρα μου ‘πάει το παιδί, το χάσαμε’. Μετά λιποθύμησα και με πήγαν στο νοσοκομείο. Είχα χάσει την πίστη μου γιατί είχα περάσει πολύ δύσκολα. Εμφανίστηκε στο χέρι μου μια Παναγία με ένα μωρό και από εκείνη την μέρα σταμάτησε το αίμα. Το λέω και ανατριχιάζω» είπε αρχικά.

«Μέχρι και να γεννήσω, παρέμεινα στο κρεβάτι ως την τελευταία ημέρα. Έκανα ενέσεις ινσουλίνης. Έκλαιγα πάρα πολύ, νευρίαζα και μετά ήμουν χαρούμενη. Μετά απογοητευόμουν, φοβόμουν. Αν δεν είχα τον συγκεκριμένο σύζυγο και τον συγκεκριμένο γιατρό δε θα ήμουν μαμά. Έχω χάσει παιδί στο παρελθόν» πρόσθεσε η Άρτεμις Αστεριάδη.

Να θυμίσουμε πως η Άρτεμις Αστεριάδη και ο αγαπημένος της, Θαλής έγιναν για πρώτη φορά γονείς το 2018, όταν απέκτησαν τον γιο τους.

 

Φοιτητικό 2023 - 2 Ἰανουαρίου 2023

Τήν Δευτέρα, 2 Ἰανουαρίου 2023, στίς 7 τό ἀπόγευμα πραγματοποιήθηκε στήν κεντρική αἴθουσα τοῦ Πνευματικοῦ Κέντρου τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεώς μας στήν Ναύπακτο, ἡ καθιερωμένη συνάντηση τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου μας κ. Ἱεροθέου μέ τούς φοιτητές, τῆς φοιτήτριες καί τούς ἀποφοίτους τῆς Μητροπόλεώς μας.

Τήν συνάντηση τίμησε μέ τήν παρουσία του ὁ Δήμαρχος Ναυπακτίας κ. Βασίλειος Γκίζας καί οἱ διευθυντές τοῦ 1ου καί 2ου Λυκείου καί τοῦ 3ου Γυμνασίου τῆς Ναυπάκτου, τῶν ὁποίων μαθητές ἦταν πλειονότητα τῶν παρόντων φοιτητῶν καί ἀποφοίτων.

Ἡ συνάντηση ἄρχισε μέ τήν τελετή τῆς κοπῆς τῆς Βασιλόπιτας καί ἀκολούθησε ἡ ὁμιλία τοῦ Σεβ. Μητροπολίτη μας κ. Ἱεροθέου, μέ θέμα: «Ἀλληλογραφία μέ τόν θανατοποινίτη Ἀντώνιο (Atwood)».

Ἡ ὁμιλία ἦταν καθηλωτική. Παρουσιάστηκε μέσα ἀπό πρωτογενές ὑλικό (τίς ἐπιστολές τοῦ θανατοποινίτη Ἀντωνίου καί τῆς συζύγου του Σάρρας), ἡ ζωή καί ἡ μεταμόρφωση τοῦ Φράγκ, ἑνός «θηρίου» ἤ «ἀποβράσματος τῆς κοινωνίας» ὅπως τόν θεωροῦσαν, σέ Ἀντώνιο, ἕναν ὀρθόδοξο Χριστιανό πού ἐνδιαφερόταν γιά τήν ἡσυχαστική προσευχή καί τήν ἐμπειρία τῆς γνώσεως τοῦ Θεοῦ καί, πρίν ἀπό τήν ἐκτέλεση τῆς θανατικῆς του ποινῆς, σέ μοναχό Ἐφραίμ μέ εἰρήνη καί ἐλπίδα γιά τήν συνάντηση μέ τόν Χριστό.

Ὁ Σεβασμιώτατος στήν ἀρχή ἀνέλυσε τί σημαίνει θανατοποινίτης καί τί εἶναι οἱ φυλακές ὑψίστης ἀσφαλείας. Ἔπειτα παρουσίασε σύντομη αὐτοβιογραφία τοῦ Ἀντωνίου (μοναχοῦ Ἐφραίμ) καί τῆς συζύγου του Σάρρας. Στήν συνέχεια διαβάζοντας ἐπιλεγμένα ἀποσπάσματα ἀπό τίς ἐπιστολές πού ἔλαβε ἀπό τόν Ἀντώνιο, ἔδειξε τό πῶς αὐτός ἔζησε μέσα στήν φυλακή ὑψίστης ἀσφαλείας, μελετώντας, σπουδάζοντας, συγγράφοντας, ἀλλά κυρίως προσευχόμενος καί πρός τό τέλος τῆς ζωῆς του ἐπικεντρώνοντας τήν μελέτη του στήν Φιλοκαλία τῶν ἱερῶν νηπτικῶν. Ἡ πνευματική μελέτη καί ἡ προσευχή τόν κατέστησα ἱκανό νά θεωρῆ τήν φυλακή εὐλογία, γιατί τόν βοήθησε νά γνωρίση τήν Ἑλληνική Ὀρθοδοξία, ὅπως ἔλεγε, καί νά ἀρχίση τήν πνευματική του θεραπεία, στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, γιά τήν ὁποία διδάχθηκε ὅτι εἶναι πνευματικό Νοσοκομεῖο ἀπό τό βιβλίο «Ὀρθόδοξη Ψυχοθεραπεία» τοῦ Σεβασμιωτάτου κ. Ἱεροθέου, τό ὁποῖο βιβλίο εἶχε ἀποστείλει στόν τότε Φράγκ ὁ Μητροπολίτης Λεμεσοῦ Ἀθανάσιος.

Οἱ ἐπιστολές ἔδειχναν τούς ἀγῶνες τοῦ Ἀντωνίου, τήν εἰλικρίνειά του, τίς πτώσεις καί τίς ἀναστάσεις του, δείχνοντας τελικά τήν δύναμη τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία ἀνοιχτή καί στό μεγαλύτερο ἁμαρτωλό, μπορεῖ νά μεταμορφώση ἕνα θηρίο σέ ἄγγελο.

Ὁ Σεβασμιωτάτος μετά τήν ὁμιλία του ἔδωσε τόν λόγο στόν Δήμαρχο Ναυπακτίας κ. Γκίζα, ὄχι μόνο ὡς Δήμαρχο, ἀλλά καί ὡς δικηγόρο, ὁ ὁποῖος ἀνέφερε ὅτι καί μόνο ἡ δομή τῆς δικαιοσύνης, πού προβλέπει τήν δυνατότητα προσφυγῆς καί ἀνώτερα δικαστήρια, γιά ἀναθεώρηση ἤ ἀναψηλάφιση μιᾶς δίκης, δηλώνει ὅτι πάντα εἶναι ἐνδεχόμενο μιά ἀπόφαση νά εἶναι λανθασμένη ἤ ἄδικη. Ἐπίσης, εἶπε ὅτι ἡ θανατική ποινή, πού ἔχει καταργηθῆ στήν Ἑλλάδα, δέν ἐπιτυγχάνει αὐτό πού ἐπιδιώκει ἡ ποινική δικαιοσύνη, ἡ ὁποία θέλει μέ τήν ποινή νά συνδιαλέγεται μέ τόν ἐγκληματία, νά προκαλῆ τόν διάλογο μαζί του μέ ἀπώτερο σκοπό τόν σωφρονισμό του. Αὐτό δέν ἐπιτυγχάνεται μέ τήν θανατική ποινή. Ἐπίσης, τόνισε τήν ἀξία τῆς μεγάλης πνευματικῆς προόδου τοῦ Ἀντωνίου στήν φυλακή.

Ἀκόμη, τόν λόγο ἔλαβε ὁ κ. Π. Πιτσιάκκας, διευθυντής τοῦ 2ου Λυκείου Ναυπάκτου, πού ἐπισήμαινε στοιχεῖα ἀπό τά σκαμπανεβάσματα τῆς πνευματικῆς πορείας τοῦ θανατοποινίτη μέσα στήν φυλακή.

Στό τελευταῖο μέρος τῆς ἐκδήλωσης μοιράστηκε ἡ Βασιλόπιτα, δόθηκε τό δῶρο (ἕνα χρηματικό ποσό) στό φοιτητή πού βρῆκε τό νόμισμα καί κατόπιν κληρώθηκαν 4 φοιτητές ἀπό τούς παρόντες, πού ἔλαβαν ἐπίσης ἕνα δῶρο ἀπό τό Ταμεῖο Εὐποιΐας τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως.

Ἡ ἐκδήλωση ἔληξε μέ δεξίωση ὅλων τῶν παρόντων, πού ἐπιμελήθηκαν οἱ Σύνδεσμοι Ἀγάπης τῶν Ἱερῶν Ναῶν ἁγίου Δημητρίου καί ἁγίας Παρασκευῆς τῆς Ναυπάκτου.

Δεῖτε φωτογραφίες

 

Κάλαντα τῆς Πρωτοχρονιᾶς καί Βασιλόπιτα γιά τά στελέχη τῆς τοπικῆς Ἐκκλησίας στήν Ναύπακτο

Παραμονή τῆς Πρωτοχρονιᾶς, Σάββατο, 31 Δεκεμβρίου 2022, ὁ Σεβ. Μητροπολίτης μας κ. Ἱερόθεος ἄκουσε τά Πρωτοχρονιάτικα κάλαντα ἀπό μικρούς καί μεγάλους, καθώς καί ἀπό τήν Παπαχαραλάμπειο Φιλαρμονική τῆς Ναυπάκτου.

Στίς 12 τό μεσημέρι μετέβη στό Ἐνοριακό Κέντρο τοῦ Μητροπολιτικοῦ Ναοῦ τοῦ ἁγίου Δημητρίου, στό ὁποῖο εἶχαν κληθῆ ὅλα τά στελέχη τῆς τοπικῆς Ἐκκλησίας πού ἀνήκουν στίς Ἐνορίες τῆς Ναυπάκτου καί τῆς γύρω ἀπό αὐτήν περιοχῆς (Ἱερεῖς, Διάκονοι, Ἱεροψάλτες, Ἐκκλησιαστικοί Ἐπίτροποι, Νεωκόροι, τά Δ.Σ. τῶν Συνδέσμων Ἀγάπης, κατηχητές καί παιδιά πού συμμετεῖχαν στήν χριστουγεννιάτικη ἐκδήλωση τοῦ τομέα Νεότητος τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως).

Ἡ συνάντηση ἦταν ἑορταστική. Παρών σ’ αὐτήν ἦταν καί ὁ Δήμαρχος Ναυπακτίας κ. Βασίλειος Γκίζας. Ἔγινε ἡ ἀκολουθία τῆς κοπῆς τῆς Βασιλόπιτας, στό τέλος τῆς ὁποίας ὁ Σεβασμιώτατος μαζί μέ τίς εὐχές ἔκανε μιά ἀναδρομή στά γεγονότα πού σημάδεψαν τήν κοινωνία μας καί τόν κόσμο ὁλόκληρο τήν χρονιά πού πέρασε, ἀλλά καί γενικά τά τελευταῖα χρόνια.

 Ὁ Σεβασμιώτατος ἀναφέρθηκε στίς δύο κρίσεις πού περάσα­με, τήν οἰκονομική καί τήν ὑγειονομική κρίση, καί τώρα διερχόμαστε μιά ἄλλη κρίση πού προέρχεται ἀπό τόν πόλεμο στήν Οὐκρανία, τήν ἐνεργειακή κρίση.

Τόνισε ὅτι ὁ πόλεμος εἶναι διαρκής στήν ζωή μας, ἔχουμε καί πόλεμο ἀπό τόν Σατανᾶ πού θέλει νά μᾶς δημιουργῆ προβλήματα, νά διαταράξη τήν σχέση μας μέ τόν Θεό καί τούς ἀνθρώπους.

Στήν πραγματικότητα ποτέ δέν σταμάτησε ὁ πόλεμος. Αὐτό τό βλέπουμε καθαρά στό περίφημο ἔργο τοῦ Λέοντα Τολστόϊ «πόλεμος καί εἰρήνη», στό ὁποῖο προσδιορίζει ἔκδηλα τήν φαινομενική εἰρήνη μεταξύ δύο πολέμων στήν Ρωσία τῆς ἐποχῆς του. Εἶναι φαινομενική εἰρήνη, γιατί ὑπάρ­χει μιά ἄλλη μορφή κοινωνικοῦ πολέμου πού καί αὐτός ἔχει τρα­γικές συνέπειες, γιατί, ὅπως φαίνεται, στήν Ρωσία τῆς ἐποχῆς ἐκεί­νης, καί στήν κατάσταση τῆς εἰρήνης ὑπῆρχαν ἰδεολογικά καί κοι­νωνικά ρεύματα πού δημιουργοῦσαν μεγάλα προβλήματα.

Στήν συνέχεια εἶπε ὅτι ἐμεῖς οἱ Χριστιανοί στηριζόμαστε στήν εἰρήνη τοῦ Χριστοῦ, ἡ ὁποία ὑπερέχει κάθε νοῦν, καί φρουρεῖ τίς καρδιές μας καί τά διανοήματά μας.

Εὐχαρίστησε τόν Δήμαρχο Ναυπακτίας κ. Βασίλειο Γκίζα, στόν ὁποῖο εὐχήθηκε «χρόνια πολλά» γιά τήν ὀνομαστική του ἑορτή, τούς Κληρικούς, τούς Ἐκκλησιαστικούς Ἐπιτρόπους, τούς Συνδέ­σμους Ἀγάπης, τούς Κατηχητές καί Κατηχήτριες, τούς Ἱεροψάλτες, τά παιδιά καί ὅλους τούς παρόντας, πού ἐπιτελοῦν ἕνα ἀθόρυβο καί οὐσιαστικό ἔργο στήν Ἐκκλησία, ὅπως οἱ ἐνδοκρινεῖς ἀδένες στόν σωματικό ὀργανισμό τοῦ ἀνθρώπου.

Εὐχήθηκε νά ζοῦμε τήν εἰρήνη τοῦ Χριστοῦ στήν καρδιά μας καί τά διανοήματά μας, καί νά ἔχουμε ὑγεία σωματική, ψυχική καί πνευματική κατά τήν νέα χρονιά.

Στούς παρόντες ἀπευθύνθηκε μέ εὐχές καί ὁ Δήμαρχος Ναυπακτίας κ. Β. Γκίζας, ὄχι μόνο ὡς Δήμαρχος, ὅπως εἶπε, ἀλλά καί ὡς παλαιό μέλος τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Ἐπιτροπῆς τῆς ἁγίας Παρασκευῆς καί τοῦ Μητροπολιτικοῦ Συμβουλίου, ἀπό τό ὁποῖο ἀποχώρησε λόγω τῆς ὑποψηφιότητάς του γιά τόν Δῆμο Ναυπακτίας.

Ὁ κ. Παντελῆς. Ἀναστασόπουλος μέ συνεργάτες του ἔψαλαν μέ συνοδεία παραδοσιακῶν ὀργάνων πρωτοχρονιάκα κάλαντα, μοιράστηκε ἡ Βασιλόπιτα, δόθηκε τό δῶρο στόν εὐρόντα τό νόμισμα καί ἡ συνάντησε ἔληξε μέ εὐχές μεταξύ τῶν παρόντων, ἐνισχυτικές τῆς ἑνότητας τῶν στελεχῶν τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως.

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ:https://photos.google.com/u/4/share/AF1QipO1OorE2qxsIC4ZJsY4sFdZ7-7VCtfZ9_6Lr9nqs2mvbnTzCGU1oB9Q8kPjGDd3vA?key=QXR5d3U4NUhIUExmV1lMSFQ1bXljVTZxa3RxSnd3

 

Ναύπακτος: Χριστούγεννα 2022 μέ τήν Σταχομαζώχτρα τοῦ Παπαδιαμάντη

Τήν Δευτέρα, 26 Δεκεμβρίου 2022, στίς 7 τό ἀπόγευμα πραγματοποιήθηκε στήν Παπαχαραλάμπειο αἴθουσα τῆς Ναυπάκτου, ἡ χριστουγεννιάτικη γιορτή, πού ὀργανώνει κάθε χρόνο καί πραγματοποιεῖ τήν δεύτερη μέρα τῶν Χριστουγέννων τό τμῆμα Νεότητος τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεώς μας.

Τήν ἐκδήλωση τίμησαν μέ τήν παρουσία τους ὁ Σεβ. Μητροπολίτης μας κ. Ἱερόθεος, ὁ Δήμαρχος Ναυπακτίας κ. Βασίλειος Γκίζας καί πολύς κόσμος.

Στήν φετινή γιορτή ἔγινε μιά ἐπιστροφή στό παρελθόν, γιά νά τονισθῆ τό πραγματικό νόημα τῆς ἑορτῆς τῶν Χριστουγέννων, πού μεθοδευμένα ἀφαιρεῖται ἀπό τίς σύγχρονες κοσμικές ἑορταστικές ἐκδηλώσεις.

Ὁ Γενικός Ἀρχιερατικός Ἐπίτροπος τῆς Μητροπόλεώς μας, π. Θωμᾶς Βαμβίνης, στόν πρόλογο τῆς γιορτῆς, παρουσίασε τό γενικό περίγραμμά της, ἐπισημαίνοντας τήν ἐπιλογή τῶν ὑπευθύνων τῆς ἐκδήλωσης νά ἀπαγγελθοῦν χριστουγεννιάτικα ποιήματα Ἑλλήνων ποιητῶν, πού γιά ἀρκετά χρόνια εἶχαν ἀφεθῆ στήν λήθη τοῦ παρελθόντος. Κατόπιν ἀνέφερε αὐτούς πού ἐργάστηκαν μέ τά παιδιά τῶν κατηχητικῶν γιά τήν πραγματοποίηση τῆς ἐκδήλωσης καί εὐχαρίστησε τό Παπαχαραλάμπειο Ἵδρυμα γιά τήν παραχώρηση τῆς αἴθουσας.

Ἡ ἐκδήλωση ἄνοιξε μέ τρεῖς χριστουγεννιάτικους ἐκκλησιαστικούς ὕμνους, πού ἔψαλε μέ συνοδεία ἰσοκρατήματος ἡ Ἀργυρή Χριστοδουλοπούλου καί ἀκολούθησε ἡ ἐπαγγελία ἕξι ποιημάτων γνωστῶν Ἑλλήνων ποιητῶν (Κ. Κρυστάλλη, Κ. Παλαμᾶ, Γ. Δροσίνη, Τ. Ἄγρα) ἀπό παιδιά τῶν κατηχητικῶν τῆς Μητροπόλεώς μας. Στήν συνέχεια ἡ Χορωδία Παραδοσιακῆς Μουσικῆς τῆς Μητροπόλεώς μας, μέ δάσκαλο καί διευθυντή τόν Πρωτοψάλτη τοῦ Μητροπολιτικοῦ Ναοῦ τῆς Ναυπάκτου κ. Παντελῆ Ἀναστασόπουλο, ἔψαλε παραδοσιακά κάλαντα καί κατόπιν τρία τραγούδια, πού ἦταν μιά «μελωδική εἰσαγωγή» στό θεατρικό πού ἀκολούθησε. Τήν χορωδία συνόδευε ὀρχήστρα, τήν ὁποία συγκροτοῦσαν ὁ Γιῶργος Ἀγγελόπουλος στό λαοῦτο, ὁ Δημήτρης Ἀγγελόπουλος στό βιολί, ὁ Θάνος Ἀγγελῆς στό κλαρίνο, ὁ Κωσταντίνος Ἀγγελῆς στά κρουστά καί ὁ Παντελῆς Ἀναστασόπουλος, στό κανονάκι.

Τό θεατρικό ἦταν μιά ἐλεύθερη θεατρική διασκευή τοῦ γνωστοῦ διηγήματος τοῦ Ἀλέξανδρου Παπαδιαμάντη «Ἡ σταχομαζώχτρα» ἀπό τήν φιλόλογο κ. Χριστίνα Καρανικόλα-Σχοινᾶ. Σέ αὐτό τό παπαδιαμαντικό ἔργο κεντρική ἡρωίδα εἶναι ἡ θεια-Ἀχτίτσα, ἡ ὁποία βιώνει τήν ἀπόλυτη ἀνέχεια καί κακοπάθεια. Ζῆ τήν φτώχεια στό ἔπακρο. Ἔχασε ὅλη τήν οἰκογένεια πού κάποτε εἶχε, σύζυγο, δυό γιούς, μιά κόρη καί ἕνας γιός της ξενιτεύτηκε χωρίς νά δίνη σημεῖα ζωῆς. Τῆς ἔμειναν μόνο τά δύο ὀρφανά τῆς κόρης της, πού ἀνέλαβε νά τά μεγαλώση, ἀφοῦ ὁ πατέρας τους τά ἐγκατέλειψε. Μέσα στήν ἀπόγνωση τῆς φτώχειας, παραμονή τῶν Χριστουγέννων, δέχθηκε μιά ἀναπάντεχη βοήθεια πού τήν συνέδεσε μέ τόν χαμένο γιό της. Αὐτό ἔφερε τήν ἀνατροπή στήν ζωή τῆς ταλαίπωρης γριούλας καί τῶν δύο παιδιῶν, τῶν ἐγγονῶν της.

Ἡ διδασκαλία τοῦ ἔργου ἔγινε ἀπό τίς φιλολόγους: Χριστίνα Καρανικόλα-Σχοινά, Θεοδώρα Σιαμπαλῆ-Τούρκα καί Μαρία Κουτούση-Σύψα. Τά σκηνικά ἐπιμελήθηκε καί φιλοτέχνησε ἡ κ. Ἑλένη Κορωναίου. Τά ἠχητικά καί τόν φωτισμό εἶχε ὁ Δημήτρης Ἰωάννου, ὁ ὁποῖος ἐπίσης βιντεοσκόπησε τήν ἐκδήλωση.

Οἱ μικροί ἠθοποιοί ἀπέδωσαν θαυμάσια τούς ρόλους τους, πράγμα πού σημαίνει ὅτι οἱ ὑπεύθυνες τοῦ θεατρικοῦ τούς βοήθησαν νά κατανοήσουν τό νόημα τοῦ παπαδιαμαντικοῦ διηγήματος, καθώς καί τό ἦθος τῶν προσώπων πού ὑποδύονταν, ὥστε νά τούς ὑποδυθοῦν μέ φυσικότητα.

Μέ τό τέλος τῆς παράστασης τά παιδιά παρατεταγμένα μέ τρίγωνα καί φαναράκια πάνω στήν σκηνή, ἀφοῦ εἶπαν τά κάλαντα, δέχθηκαν ὡς φιλοδώρημα τό θερμό χειροκρότημα τοῦ κόσμου.

Στό κλείσιμο τῆς ἐκδήλωσης χαιρετισμό ἀπηύθυναν ὁ Δήμαρχος Ναυπακτίας καί ὁ Σεβ. Μητροπολίτης μας.

Ὁ Δήμαρχος, κ. Β. Γκίζας, συνεχάρη τά παιδιά καί τούς ὑπεύθυνους τῆς ἐκδήλωσης γιατί ἀπέδωσαν τό πραγματικό περιεχόμενο τῆς ἑορτῆς τῶν Χριστουγέννων, τό ὁποῖο, δυστυχῶς, ἀπουσιάζει ἀπό τίς πολλές κοσμικές ἐκδηλώσεις τῶν ἑορταστικῶν ἡμερῶν.

Ὁ Σεβασμιώτατος ἀναφέρθηκε στό θεολογικό περιεχόμενο τῆς μεγάλης ἑορτῆς τῶν Χριστουγέννων. Εἶπε ὅτι φανερώνει τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ πρός τόν ἄνθρωπο καί τήν ἀγάπη τοῦ ἀνθρώπου πρός τόν Θεό καί τόν συνάνθρωπο. Μίλησε κατόπιν γιά τόν χαρακτήρα τῆς γιορτῆς πού παρουσιάστηκε. Εἶπε ὅτι ἦταν μιά ἐπιστροφή στά παλιά, ἀφοῦ ἀκούστηκαν ποιήματα ἀπό παλαιούς ποιητές, πού διέσωζαν τό περιεχόμενο τῆς μεγάλης γιορτῆς τῶν Χριστουγέννων. Ἐπεσήμανε ὅτι στόν τόπο μας παρουσιάστηκαν δύο τάσεις: ἡ μιά ἦταν τῶν λογοτεχνῶν, πού εἶχαν πιάσει τήν ψυχή τοῦ λαοῦ, τήν ψυχή τῆς Ρωμηοσύνης καί ἀπό τήν ἄλλη τῶν στοχαστῶν, τῶν ἀκαδημαϊκῶν, πού μᾶς ἔφεραν μιά ἄλλη παράδοση, ξένη πρός τήν παράδοση τοῦ λαοῦ μας. Κατόπιν παρατήρησε ὅτι σέ ὅ,τι ἀκούστηκε (ποιήματα, κάλαντα, τραγούδια) παντοῦ ὑπῆρχε ἀναφορά στήν Φάτνη, γι’ αὐτό ἀνέφερε τήν ἑρμηνεία τοῦ ἁγίου Γρηγορίου Νύσσης γιά τόν σκοτεινό Σπήλαιο, ὅπου γεννήθηκε ὁ Χριστός, τά ζῶα πού τόν συντρόφευαν (τόν «βοῦν» καί τόν «ὄνο»), τό ἄχυρο τῆς φάτνης καί τά σπάργανα. Τό σκοτεινό σπήλαιο εἶναι ὁ ἀφεγγής βίος τῶν ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι σάν τό βόδι εἶναι ζευγμένοι στό ζυγό τοῦ νόμου (οἱ Ἑβραῖοι) ἤ σάν τόν ὄνο κουβαλοῦν τό βάρος τῶν ἁμαρτιῶν τους (οἱ Ἐθνικοί εἰδωλολάτρες) καί τρῶνε τά ἄχυρα, τήν ἄλογη τροφή. Σέ αὐτό τό σπήλαιο, τόν ἀφεγγῆ βίο, γεννήθηκε ὡς ἄνθρωπος ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ, δεμένος στά σπάργανα (τίς ἁμαρτίες τῶν ἀνθρώπων), γιά νά τούς ἐλευθερώση ἀπό τό σκοτάδι καί τήν ἄλογη τροφή, ὡς ὁ λογικός Ἄρτος, ὁ Ἄρτος τῆς Ζωῆς. Ὑπογράμμισε ὅτι πρέπει νά βλέπουμε τόν Χριστό καί τήν Ἐκκλησία Του ὡς ἀπελευθέρωση ἀπό τόν σκοτεινό βίο, τόν ζυγό τοῦ νόμου καί τήν ἄλογη ἀχυρώδη τροφή τῶν παθῶν.

 

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΓΙΟΡΤΗΣ: https://photos.google.com/u/4/share/AF1QipOAfI-k9EUxgdZIroHJUGDS1CjKm5UYv6s4T_xtoK4zEwh3qxjlSkpsBhXDsWGfpA?key=Q2lONDJFbVhxX0ZhaS1VajRaQ2RDblMtcllOVjVn
 

Ἑορτή τοῦ Ἁγίου Στεφάνου στήν Ναύπακτο

Τήν 27η Δεκεμβρίου, τρίτη ἡμέρα τῶν Χριστουγέννων, πανηγύρισε τό γραφικό Παρεκκλήσι τοῦ Ἁγίου Στεφάνου στήν Ναύπακτο. Τό ἀπόγευμα τῆς Παραμονῆς τελέσθηκε πανηγυρικός Ἑσπερινός καί τό πρωΐ, ἀνήμερα τῆς ἑορτῆς, Ἀρχιερατική θεία Λειτουργία ἀπό τόν Σεβ. Μητροπολίτη μας κ. Ἱερόθεο.

Ὁ Σεβασμιώτατος στό κήρυγμά του τόνισε ὅτι ἕνα πρόβλημα μέ τίς ἑορτές εἶναι ὅτι περνοῦν γρήγορα. Προετοιμαζόμαστε γιά νά τίς γιορτάσουμε καί μόλις φτάνουν, ἀμέσως μετά αἰσθανόμαστε ὅτι πέρασαν καί δημιουργοῦν λύπη.

Αὐτό συμβαίνει γιατί περνᾶ γρήγορα ὁ χρόνος καί κανένας δέν μπορεῖ νά τόν σταματήση. Ἀλλά καί ἐπειδή, ἐνῶ ἔχουμε δημιουργηθῆ γιά μεγάλα καί ὑψηλά, βλέπουμε ὅτι ὁ χρόνος δέν εἶναι ἀρκετός γιά νά πραγματοποιηθοῦν.

Λύση στό πρόβλημα αὐτό εἶναι οἱ ἅγιοι. Σήμερα, τρίτη ἡμέρα ἀπό τήν Γέννηση τοῦ Χριστοῦ, ἑορτάζουμε τόν ἅγιο Πρωτομάρτυρα καί Ἀρχιδιάκονο Στέφανο, ὁ ὁποῖος εἶναι καρπός τῆς Γεννήσεως τοῦ Χριστοῦ. Ζοῦσε τό Πάσχα, δηλαδή τό μυστήριο τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ, καί βίωσε τήν Πεντηκοστή, ἀφοῦ μέ τό Ἅγιο Πνεῦμα εἶδε τόν τόν Χριστό μέσα στήν δόξα Του.

Ἐτσι, στήν περίπτωσή του ἑνώθηκαν οἱ ἑορτές τῆς Γεννήσεως τοῦ Χριστοῦ, τοῦ Πάσχα καί τῆς Πεντηκοστῆς.

Στήν συνέχεια τῆς ὁμιλίας του ὁ Σεβασμιώτατος ἀνέφερε ἕναν λόγο τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου πού δηλώνει αὐτήν τήν ἕνωση τῶν ἑορτῶν, ἔχοντας ὑπόψη του τούς λόγους τοῦ Χριστοῦ, «ἰδού ἐγώ μεθ᾿ ὑμῶν εἰμι πάσας τάς ἡμέρας ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος» καί ὅτι θά στείλη τό Ἅγιο Πνεῦμα, «ἵνα μείνῃ μεθ᾿ ὑμῶν εἰς τόν αἰῶνα» καί εἶπε «δυνάμεθα ἀεί τά ἐπιφάνεια ἐπιτελεῖν», «ἀεί δυνάμεθα Πάσχα ἐπιτελεῖν», «δυνάμεθα ἀεί πεντηκοστή ἐπιτελεῖν».

Αὐτή ἡ ἕνωση τῶν ἑορτῶν γίνεται μέ τή Θεία Εὐχαριστία μέ τίς ἀπαραίτητες προϋποθέσεις.

Κατέληξε ὅτι ὅλος ὁ βίος μας πρέπει νά εἶναι ἑόρτιος, νά ἑορτάζουμε τήν Γέννηση τοῦ Χριστοῦ ὡς Πάσχα καί ὡς Πεντηκοστή, τό Πάσχα ὡς Πεντηκοστή καί Γέννηση καί τήν Πεντηκοστή ὡς Γέννηση καί Πάσχα. Τότε ὑπερβαίνουμε τά ψυχολογικά καί τά συναισθηματικά καί ζοῦμε πνευματικά.

Κατά τήν ἀπόλυση τῆς θείας Λειτουργίας ὁ Σεβασμιώτατος μνημόνευσε καί εὐχαρίστησε ἰδιαιτέρως τόν μακαριστό Πρωτοπρ. π. Ἀθανάσιο Λαουρδέκη, πού μέ τήν βοήθεια τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ Συμβουλίου καί τῶν εὐλαβῶν Χριστιανῶν, ὅπως τῆς μακαριστῆς Μαρίας Γαϊτάνη, διακόσμησαν τό ἀγαπητό σέ ὅλους τούς Ναυπακτίους Παρεκκλήσιο τοῦ Πρωτομάρτυρος ἁγίου Στεφάνου, τό ὁποῖο συντηρεῖται, λειτουργεῖ καί ἀποτελεῖ ἕνα κόσμημα τῆς Ναυπάκτου.

 

Φωτογραφίες Αγίου Στεφάνου: https://photos.google.com/u/4/share/AF1QipPoW57RmmRWHmrf_kJ9utr7TdPxdP97xtWeTaX_Fks609aPZ0wvqxcn8QxYN2vDdw?key=U0d5dTBuaU8tLUZEQnNPT0lzMy1ZZVA4Y3g4ekRB

---

 

Κάλαντα τῶν Χριστουγέννων στόν Μητροπολίτη Ναυπάκτου

 

Τίς παραμονές τῶν Χριστουγέννων πολλοί καλαντιστές ἔψαλαν τά κάλαντα στόν Σεβ. Μητροπολίτη μας κ. Ἱερόθεο.

Τήν Παρασκευή 23η Δεκεμβρίου τό πρωΐ ἔψαλαν τά κάλαντα στόν Σεβασμιώτατο μαθητές τῆς ἕκτης τάξης τοῦ 1^ου Δημοτικοῦ Σχολείου Ναυπάκτου, συνοδευόμενοι ἀπό τόν Διευθυντή τοῦ Σχολείου κ. Νικόλαο Φούντα καί δασκάλους τοῦ Σχολείου.  Ἔδωσαν δῶρο στό Σεβασμιώτατο ἕνα χριστουγεννιάτικο διακοσμητικό τοῦ Γραφείου καί ἔλαβαν εὐχές, συμβουλές καί κέρασμα, καθώς καί τήν ὑπόσχεση ὅτι θά ἐπισκεφθῆ τό Σχολεῖο τους, ὅταν θά κόψουν τήν Βασιλόπιτα.

Τό ἀπόγευμα τῆς Παρασκευῆς ὁ Σεβ. Μητροπολίτης μας κ. Ἰερόθεος ἐπισκέφτηκε  τό σπίτι τοῦ συλλόγου ΑΜΕΑ Ἀλκυόνη στή Ναύπακτο. Εὐλόγησε τά παιδιά καί τούς ἐργαζόμενους καί ἄκουσε τά κάλαντα ἀπό αὐτούς.

Τά παιδιά εἶχαν ἑτοιμάσει ἕνα μικρό θεατρικό, τό ὁποῖο καί παρουσίασαν στόν Μητροπολίτη. Ὁ κ. Ρίσβας καί ἡ κ. Παναγοπούλου, οἱ ὑπεύθυνοι τῆς Δομῆς, ἀναφέρθηκαν στά τρέχοντα θέματα τῆς ζωῆς τῶν τροφίμων μέσα στό σπίτι τῆς Ἀλκυόνης καί τόν εὐχαρίστησαν γιά  τήν στήριξη πού τούς παρέχει.

Τό πρωί τῆς 24ης Δεκεμβρίου ὁ Μητροπολίτης μας ἄκουσε τά κάλαντα ἀπό τήν Δημοτική Παπαχαραλάμπειο Φιλαρμονική προσέφερε  τό Χριστουγεννιάτικο κέρασμα καί συνομίλησε μέ τόν Μαέστρο καί τούς μουσικούς.

Ἀπό τό πρωϊ τῆς παραμονῆς τῶν Χριστουγέννων ἔρχονταν στά Γραφεῖα τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως παιδιά τῆς Ναυπάκτου γιά νά ποῦν τά κάλαντα στόν Μητροπολίτη καί νά λάβουν τήν πνευματική καί ὑλική εὐλογία του.

Ἐπίσης, ὁ Σεβ. Μητροπολίτης μας δέχθηκε στά Γραφεῖα τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως τά παιδιά τῶν ἱερέων τῆς Μητροπόλεώς μας, πού εἶναι ἕως καί μαθητές τοῦ Λυκείου. Τά παιδιά τοῦ ἔψαλαν τά κάλαντα καί ὁ Σεβασμιώτατος τούς μίλησε κατάλληλα, κυρίως γιά τήν μεγάλη εὐλογία πού ἔχουν νά εἶναι παιδιά Ἱερέων καί προσέφερε στό καθένα ἀπό αὐτά εὐλογίες τά δῶρα γιά τά Χριστούγεννα καί τό νέο ἔτος.

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: https://photos.google.com/u/1/share/AF1QipOyyAWo0ptnbrY4w0Tch4X_4afzhEsyu2bCfbt967oR1rB6lxWprVz9BM28A3J-Og?key=STZtcUxwYU1fZDhlNGwxemxRSnVtamxzWXhRcHhR

Χριστουγεννιάτικη Γιορτὴ 2022 -Χριστούγεννα μὲ τὴν Σταχομαζώχτρα

 

Σχολή ἁγιογραφίας καί νέοι ἐπίτροποι στήν Ναύπακτο

Ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ. Ἱερόθεος, σήμερα Τετάρτη 21 Δεκεμβρίου 2022, στίς 6.30΄ τό ἀπόγευμα, ἐπισκέφθηκε τούς μαθητές ἐκκλησιαστικῆς (βυζαντινῆς ἁγιογραφίας), ἀρχάριους καί προχωρημένους στό Παρεκ­κλήσιο τῶν Ἁγίων Ἀναργύρων, τοῦ Ἱεροῦ Ἐνοριακοῦ Ναοῦ Ἁγίας Παρασκευῆς Ναυπάκτου, εἶδε τά ἔργα τους καί τήν προσπάθειά τους καί τούς εὐλόγησε.

Στήν συνέχεια ὁ Πανοσιολογιώτατος Ἀρχιμ. π. Εἰρηναῖος Κου­τσογιάννης, Ἁγιογράφος καί Ἱεροκήρυκας τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεώς μας, ὁποῖος παραδίδει τά μαθήματα, ἐνημέρωσε τόν Σεβασμιώτατο γιά τόν τρόπο παραδόσεως τῶν μαθημάτων, καθώς καί γιά τήν πρόοδο τῶν μαθητῶν, οἱ ὁποῖοι ἐπέδειξαν τά ἔργα τους.

Τά μαθήματα ἐκκλησιαστικῆς (βυζαντινῆς) Ἁγιογραφίας παρα­δίδονται στόν ὡς ἄνω Ἱερό Ναό ἀπό τόν Ὀκτώβριο τοῦ 2014, καί ἔκτοτε φοίτησαν καί περάτωσαν τίς τετραετεῖς σπουδές τους, 80 περίπου μαθη­τές.

Τά μαθήματα διεκόπησαν γιά δύο χρόνια, τήν περίοδο τῆς πανδημίας. Ἐφέτος μέ τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ καί τήν εὐλογία τοῦ Σεβασμιωτάτου συνεχίζονται κανονικά, καί τά παραρακολουθοῦν γύρω στούς δέκα (10) μαθητές διαφόρων ἡλικιῶν, ἀπό 13 ἕως 55 ἐτῶν

Ἀμέσως μετά  πραγματοποιήθηκε στό Πνευματικό Κέντρο τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεώς μας, στήν Ναύπακτο, συνάντηση τῶν νέων Ἐκκλησιαστικῶν Συμβουλίων τῶν Ἐνοριῶν τῆς Ναυπάκτου καί τῆς γύρω ἀπό αὐτήν περιοχῆς, μέ τόν Σεβ. Μητροπολίτη μας κ. Ἱερόθεο, τῆς ὁποίας περιεχόμενο ἦταν ἡ ἐπίδοση τῶν διορισμῶν τους, μιά γενική ἐνημέρωση γιά τό ὑπεύθυνο ἔργο πού ἀναλαμβάνουν καί ἡ ἔκφραση τῆς εὐχαριστίας τοῦ Μητροπολίτου, γιατί τό ἔργο αὐτό εἶναι μιά  ἐθελοντική ἐργασία πού ἔχει εὐθύνες καί κόπους καί προϋποθέτει ἀνιδιοτελῆ ἀγάπη γιά τήν Ἐκκλησία.

Ἀνέλυσε πῶς λειτουργεῖ τό συνοδικό καί ἱεραρχικό πολίτευμα τῆς Ἐκκλησίας καί στήν συνέχεια ἀνέπτυξε ποιές εἶναι οἱ ἁρμοδιότητες καί τά καθήκοντα τῶν ἐκκλησιαστικῶν Ἐπιτρόπων ὡς πρός τήν διαχείριση τῶν ἐκκλησιαστικῶν ὑποθέσεων. Θά πρέπει νά κάνουν καλή χρήση τῶν προσφορῶν τῶν Χριστιανῶν σύμφωνα μέ τούς νομούς καί τίς ἀποφάσεις τῆς Ἐκκλησίας.

Κλείνοντας ὁ Σεβασμιώτατος εἶπε στούς νέους Ἐκκλησιαστικούς Συμβούλους ὅτι ὁ κύριος λόγος αὐτῆς τῆς συνάντησης, ἦταν νά τούς εὐχαριστήση γιά τήν ἀποδοχή ἐκ μέρους τους τῆς θέσης τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ Συμβούλου. «Εἴστε οἱ ἄμεσοι συνεργάτες μου», τούς εἶπε.

Κατόπιν, ὁ Σεβασμιώτατος, ἔδωσε τόν λόγο στόν Γενικό Ἀρχιερατικό Ἐπίτροπο π.Θωμᾶ Βαμβίνη, ὁ ὁποῖος ἀναφέρθηκε σέ ὁρισμένα πρακτικά θέματα πού πρέπει νά προσέχουν οἱ Ἐφημέριοι-πρόεδροι τῶν Ἐκκλησιαστικῶν Συμβουλίων, ἀλλά καί οἱ Ἐκκλησιαστικοί Σύμβουλοι, ὥστε νά διεκπεραιώνονται ἀπρόσκοπτα οἱ διαδικασίες γιά τά ἔργα πού ἀποφασίζουν.

Ἡ σύναντηση ἐκλεισε μέ ἀπαντήσεις τοῦ Μητροπολίτου σέ ἐρωτήσεις πού τοῦ ἔθεσαν Ἐκκλησιαστικοί Σύμβουλοι.

Ἡ Ναύπακτος πού εἶναι φωταγωγημένη χριστουγεννιάτικα, εἰδικά τό πανέμορφο λιμανάκι της τό ὁποῖο βρίσκεται  δίπλα ἀπό τήν ἐπισκοπική κατοικία.

Φωτογραφίες: https://photos.google.com/u/3/share/AF1QipN0y8ao5x7rdluuv8TP_5C77Hy1CfA4faXgHeDBczEbdWYPZY3vI-L9_Tb5cX7Jmw?key=V3hHbk8xS3VPcFpfNEhtNkNERmFZakZ1aV9ta0VB

 

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ ΣΧΟΛΗΣ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙΟΥ

 Με χαρούμενες παιδικές φωνές πλημμύρισε η αίθουσα εκδηλώσεων της Περιφερειακής Ενότητας Αιτωλοακαρνανίας, στην Ιερά Πόλη του Μεσολογγίου, το απόγευμα της Δευτέρας 19ης Δεκεμβρίου 2022.

Οι μαθητές της Σχολής Βυζαντινής Μουσικής Μεσολογγίου «Άγιος Ιωάννης ο Κουκουζέλης», της Ιεράς Μητροπόλεως Αιτωλίας και Ακαρνανίας έψαλλαν επίκαιρους βυζαντινούς ύμνους και τραγούδησαν χριστουγεννιάτικα τραγούδια και παραδοσιακά κάλαντα, με τη συνοδεία μουσικών οργάνων.

Ο Σεβασμιώτατος Ποιμενάρχης μας, Μητροπολίτης Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ. Δαμασκηνός, κατά τον χαιρετισμό του, εξέφρασε την μεγάλη του χαρά, γιατί συμμετείχε στην πρώτη εκδήλωση της Ιεράς Μητροπόλεως και καμάρωσε τα παιδιά, τους μαθητές, τους χοράρχες και τον διευθυντή της Σχολής που παρουσίασαν ένα όμορφο πρόγραμμα.

Απευθυνόμενος στους γονείς των σπουδαστών της Σχολής τόνισε, ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευλογία από το να διδάσκονται τα παιδιά τους την Βυζαντινή Μουσική. Δεν καλλιεργούν απλώς ένα ταλέντο, αλλά μυούνται σε μια ιερή τέχνη, γιατί είναι τέχνη και μάλιστα ιερή η απόδοση των βυζαντινών ύμνων. Η Εκκλησία μέσα από τις ιερές τέχνες παρήγαγε και παράγει πολιτισμό. Μετουσιώνει την πίστη, το δόγμα, την θεολογία σε καλλιτεχνική έκφραση είτε με τον λόγο, είτε με την σμίλευση υλικών, είτε με τον ιερό χρωστήρα. Παράλληλα τα παιδιά μαθητεύουν στην αυθεντική μορφή της ελληνικής γλώσσας, όπως αυτή διασώζεται μέσα από τα μουσικά κείμενα που μελοποίησαν οι πατέρες μας και συνέγραψαν οι Άγιοί μας. Στους ύμνους της Εκκλησίας μας συναντάμε λέξεις και ποιητικές εκφράσεις μοναδικού κάλους.

Ολοκληρώνοντας τον χαιρετισμό του ευχαρίστησε τα παιδιά και τους καθηγητές γιατί μας μετέφεραν νοερά στο Σπήλαιο της Βηθλεέμ και μας εισόδευσαν στο μυστήριο της Θείας Ενανθρωπήσεως.

Στο τέλος της εκδήλωσης ο Σεβασμιώτατος προσέφερε στα παιδιά, ως ευλογία, μια Καινή Διαθήκη και μια εικόνα της Γεννήσεως του Χριστού.

Την εκδήλωση παρακολούθησε και απηύθυνε χαιρετισμό και ο Δήμαρχος Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου κ. Κωνσταντίνος Λύρος.

 Φωτογραφίες Δημήτρης Κουφός

Εκ  του  Γραφείου  Τύπου  και  Επικοινωνίας

της  Ιεράς  Μητροπόλεως

Στόν Μητροπολίτη Ναυπάκτου οἱ πρῶτοι φετινοί καλαντιστές

 

Τό πρωΐ τῆς Δευτέρας, 19 Δεκεμβρίου 2022, μαθητές καί μαθήτριες τοῦ Δημοτικοῦ Σχολείου Ἀντιρρίου, συνοδευόμενοι ἀπό τόν διευθυντή τοῦ Σχολείου κ. Ἀριστείδη Λουκόπουλο, δασκάλες καί τήν μουσικό τοῦ Σχολείου ἦλθαν στά Γραφεῖα τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως, στήν Ναύπακτο καί ἔψαλαν στόν Σεβ. Μητροπολίτη μας κ. Ἱερόθεο τά κάλαντα τῶν Χριστουγέννων καί τῆς Πρωτοχρονιᾶς.

Τά παιδιά μέ ὑποδειγματική τάξη γέμισαν τόν προθάλαμο τοῦ Γραφείου τοῦ Μητροπολίτη, ἔστησαν τό ἁρμόνιο καί ἐνώπιον τοῦ Σεβασμιωτάτου ἔψαλαν μέ ὡραῖες φωνές, συντονισμένα στόν ρυθμό πού ἔδινε ἡ μουσικός τους μέ τό ἁρμόνιο καί ἕνας μαθητής μέ τό τουμπερλέκι, παραδοσιακά κάλαντα, ἀλλά καί τά κάλαντα ὅπως ψάλλονται στίς μέρες μας.

Ὁ Σεβασμιώτατος ἔδωσε τίς εὐχές του στά παιδιά καί τούς δασκάλους τους, τούς εὐχαρίστησε καί τούς συνεχάρη γιά τήν πρωβουλία τους καί τήν πολύ καλή ἀπόδοση τῶν καλάντων. Στό τέλος τοῦ δώρισαν ἕνα μικρό χριστουγεννιάτικο δένδρο, γιά τήν χριστουγεννιάτικη διακόσμηση τοῦ Γραφείου του καί τό βιβλίο «Ἐκπαίδευση καί Οἰκονομική Ἀνάπτυξη γιά τήν Ἀειφορία», ἕνας ἀπό τούς συγγραφεῖς τοῦ ὁποίου εἶναι ὁ διευθυντής τοῦ Σχολείου κ. Ἀριστείδης Λουκόπουλος. Ὁ Σεβασμιώτατος τούς ὑποσχέθηκε ὅτι θά ἐπισκεφθῆ τό Σχολεῖο τους γιά τήν κοπή τῆς Βασιλόπιττας καί τότε θά τούς δωρίση καί αὐτός τό τελευταῖο βιβλίο του, γιά τό ὁποῖο τούς εἶπε μέ λίγα λόγια ποιό εἶναι τό περιεχόμενό του.

Φεύγοντας τά παιδιά ἔλαβαν ἕνα κέρασμα, ὡς μικρό ἀνταπόδομα τῆς ὡραίας ἀτμόσφαιρας πού δημιούργησαν ὡς οἱ πρῶτοι φετινοί καλαντιστές στό Γραφεῖο τοῦ Σεβ. Μητροπολίτη μας.

Φωτογραφίες: https://photos.google.com/u/1/share/AF1QipMtqLFZS0fzAJS5xsh9drCC7OefGv83c4EzSkvOBPEIVXX4FCCTiekdQphZEE8IGQ?key=RlhPY3pSS0gzamRzblhTbkNwYVo1RzFya2xwX0d3

Τό Ἱερό Λείψανο τοῦ Ἁγίου Πολυκάρπου ἀπό τήν Ἀμπελακιώτισσα στήν Μαμουλάδα, Ναυπάκτου

Τό Σάββατο, 17 Δεκεμβρίου 2022, στίς 5:30 τό ἀπόγευμα, ἡ Ἐνορία τοῦ Ἁγίου Πολυκάρπου Μαμουλάδας ὑποδέχθηκε τό ἱερό Λείψανο (ἀπότμημα τῆς δεξιᾶς χειρός) τοῦ Ἁγίου Πολυκάρπου, τό ὁποῖο φυλάσσεται στήν Ἱερά Μονή Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου Ἀμπελακιωτίσσης.

Ἡ ἔλευση τοῦ ἱεροῦ Λειψάνου πραγματοποιήθηκε μετά ἀπό αἴτημα τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ Συμβουλίου τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ ἁγίου Πολυκάρπου Μαμουλάδας καί ἔγκριση τοῦ αἰτήματος ἀπό τόν Μητροπολίτη μας.

Τό ἱερό Λείψανο ἔφερε στήν Μαμουλάδα ὁ ἡγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου καί Ἁγίου Πολυκάρπου Ἀμπελακιωτίσσης Ἀρχιμανδρίτης π.Πολύκαρπος Παστρωμάς καί τό ὑποδέχθηκε στά προπύλαια τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ τοῦ ἁγίου Πολυκάρπου ὁ Σεβ. Μητροπολίτης μας κ. Ἱερόθεος, συμπαραστατούμενος ἀπό τόν Γενικό Ἀρχιερατικό Ἐπίτροπο τῆς Μητροπόλεώς μας Πρωτ. Θωμᾶ Βαμβίνη, τόν Ἐφημέριο τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Μαμουλάδας π. Γεώργιο Σαβελώνα, τούς Ἱερεῖς π. Ἰωάννη Ντζουμάνη καί π. Χρῆστο Χασάπη καί τούς Διακόνους Παΐσιο Παρασκευᾶ καί Ἀντώνιο Ἀντωνιάδη.

Στά προπύλαια τελέσθηκε δέηση καί κατόπιν ὁ Σεβασμιώτατος εἰσόδευσε τό ἱερό Λείψανο στό Ἱερό Ναό καί τό ἀπόθεσε πρός προσκύνηση στό μέσον τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ, πρό τοῦ Δεσποτικοῦ Θρόνου, σέ κατάλληλα εὐτρεπισμένο τραπέζι.

Ἀκολούθησε Ἑσπερινός στό ὁ ὁποῖο χοροστάτησε ὁ Μητροπολίτης μας μέ τήν συμμετοχή τῶν Κληρικῶν πού παραβρέθηκαν στήν ὑποδοχή τοῦ ἱεροῦ Λειψάνου.

Ὁ Σεβασμιώτατος στό κήρυγμά του ὁμίλησε γιά τήν μεγάλη ἀξία τῶν ἱερῶν λειψάνων. Ἰδιαιτέρως ἀνέφερε δύο λόγους τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, σύμφωνα μέ τούς ὁποίους τά ἱερά λείψανα περιβάλονται ἀπό τήν Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἡ ὁποία εἶναι μεγαλύτερη δύναμη ἀπό τήν ψυχή. Αὐτό δείχνει ὅτι ὁ ἄνθρωπος ἔχει ψυχή καί σῶμα, ἀλλά πρέπει νά ἔχη καί τό Ἅγιον Πνεῦμα, καί νά εἶναι πνευματικός ἄνθρωπος. Αὐτό εἶχαν οἱ ἅγιοι. Ὅταν ἡ ψυχή χωρίζεται ἀπό τό σῶμα, παραμένει ἡ Χάρη τοῦ Θεοῦ στά σώματα τῶν ἁγίων. Ἔτσι ἐξηγοῦνται, ἡ ἀφθαρσία, ἡ μυροβλυσία, ἡ θαυματουργία κ.ἄ. τῶν ἱερῶν λειψάνων.

Ὅμως, ἰδιαιτέρως τόνισε, ὅτι ἡ ὠφέλεια τοῦ ἀσπασμοῦ τῶν ἱερῶν λειψάνων γίνεται ἀνάλογα μέ τήν πνευματική κατάσταση αὐτῶν πού τά ἀσπάζονται. Ἄλλοι ἀπό αὐτούς δέχονται τήν καθαρτική, ἄλλοι τήν φωτιστική καί ἄλλοι τήν θεοποιό ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ, ἀνάλογα μέ τήν κατάσταση στήν ὁποία βρίσκονται. Ἔτσι, ἔχουν ἀξία τά ἱερά λείψανα τῶν ἁγίων, ἀλλά πρέπει νά τά προσεγγίζουμε μέ τίς κατάλληλες προϋποθέσεις.

Κατέληξε ὅτι μέ τέτοια προοπτική πρέπει νά τά ὑποδεχόμαστε τά ἱερά λείψανα καί τίς ἱερές εἰκόνες στίς Ἐνορίες μας, νά διακατεχόμαστε ἀπό τήν θεολογία τους καί νά προετοιμαζόμαστε κατάλληλα γιά νά τά ἀσπαστοῦμε, καί ὄχι νά τά δεχόμαστε γιά κοινωνικούς, οἰκονομικούς καί ἐπικοινωνιακούς σκοπούς.

Τό ἱερό Λείψανο παρέμεινε στόν Ἱερό Ναό γιά προσκύνηση ἀπό τούς πιστούς μέχρι τίς 9:00 μ.μ.

Τήν Κυριακή 18 Δεκεμβρίου, στό Ἱερό Ναό τοῦ Ἁγίου Πολυκάρπου Μαμουλάδας, ὁ Μητροπολίτης μας κ. Ἱερόθεος χοροστάτησε στό Ὄρθρο καί πρεοεξῆρχε στήν θεία Λειτουργία συμπαραστατούμενος ἀπό τόν ἡγούμενο τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἀμπελακιωτίσσης Ἀρχιμ. π. Πολύκαρπο, τόν ἱεροκήρυκα Ἀρχιμ. Εἰρηναῖο Κουτσογιάννη, τόν Ἐφημέριο τῆς Μαμουλάδας π. Γεώργιο Σαβελώνα καί τούς Διακόνους Παΐσιο Παρασκευᾶ καί Ἀντώνιο Ἀντωνιάδη.

Ὁ Σεβασμιώτατος στό κήρυγμά του ἀναφέρθηκε στό Εὐαγγέλιο πού ἔκανε λόγο κατά σάρκα γιά τήν γενεαλογία τοῦ Χριστοῦ, γιά τήν ἐνανθρώπηση τοῦ Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ. Αὐτό ἔχει μεγάλη ἀξία διότι ἡ Ἐκκλησία εἶναι Σῶμα Χριστοῦ καί μποροῦμε νά κοινωνήσουμε τοῦ Σώματος καί τοῦ Αἵματος τοῦ Χριστοῦ. Ἔτσι, ὁ Χριστός εἰσῆλθε στήν ἱστορία, γιά νά τήν μεταμορφώση. Ἡ Ἐκκλησία ἐργάζεται στήν ἱστορία, τό ἴδιο καί οἱ ἅγιοι. Συνδέεται ἡ θεολογία μέ τήν ἱστορία.

Στήν συνέχεια ἀνέφερε τόν λόγο τοῦ π. Γεωργίου Φλωρόφσκυ ὅτι «ἡ ἀδιαφορία γιά τήν ἱστορία ὁδηγεῖ πάντα σέ μιά αἱρετική ξηρότητα». Καί ὡς παράδειγμα χρησιμοποίησε τόν λόγο τοῦ ἁγίου Πολυκάρπου μέ τόν ὁποῖον ἀντιμετώπισε τούς γνωστικούς τῆς ἐποχῆς του, οἱ ὁποῖοι ἠρνοῦντο τήν σάρκωση τοῦ Χριστοῦ καί ἔλεγαν ὅτι ἡ σταύρωσή Του δέν ἦταν πραγματική.

Ἔγραφε ὁ ἅγιος Πολύκαρπος στούς Φιλιππησίους ὅτι ὅποιος δέν ὁμολογεῖ ὅτι ὁ Χριστός ἦλθε ἐν σαρκί «ἀντίχριστος ἐστίν». Ὅποιος δέν ὁμολογεῖ τό μαρτύριο τοῦ Σταυροῦ «ἐκ τοῦ διαβόλου ἐστιν». Καί ὅποιος μεθοδεύει τά λόγια τοῦ Χριστοῦ πρός τίς ἐπιθυμίες του καί ἀρνεῖται τήν ἀνάσταση καί τήν κρίση «πρωτότοκος ἐστί τοῦ Σατανᾶ».

Κατέληξε ὅτι πρέπει νά ὁμολογοῦμε τό μυστήριο τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ Λόγου τοῦ Θεοῦ καί νά ζοῦμε τούς καρπούς της, πού εἶναι ἡ θεία Λειτουργία καί ἡ θεία Κοινωνία τοῦ Σώματος καί Αἵματος τοῦ Χριστοῦ, νά ἐνώνουμε τήν ἱστορία μέ τήν θεολογία τῆς θείας ἀποκαλύψεως. Εὐχήθηκε νά ἑορτάσουμε τήν κατά σάρκα Γέννηση τοῦ Χριστοῦ μέ τήν κατάλληλη πνευματική προετοιμασία.

Κατά τήν ἀπόλυση τῆς θείας Λειτουργίας εὐχαρίστησε τόν ἡγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου καί Ἁγίου Πολυκάρπου Ἀμπελακιωτίσσης Ἀρχιμανδρίτη π.Πολύκαρπο Παστρωμᾶ ὁ ὁποῖος διαβεβαίωσε μέ σύντομο λόγο του ὅτι ὁ ἁγιος κάνει θαύματα καί ἡ παρουσία του εἶναι ζωνανή, ἀνέφερε δέ καί ἕνα παράδειγμα.

Τό ἱερό Λείψανο παρέμεινε στόν Ἱερό Ναό ἀπό τήν ἀρχή τοῦ Ὄρθρου μέχρι τίς 11:00 π.μ.

Δεῖτε φωτογραφίες ἀπὸ τὴν ὑποδοχή -  https://photos.app.goo.gl/tsNkP8HE5YWuH5wb7

Ἅγιο Λείψανο Ἁγίου Πολυκάρπου στὴν Μαμουλάδα - https://photos.app.goo.gl/2u2mw16kAVrACYT38